Moja mama to czasami trochę panikuje...

Wczoraj w nocy bardzo mnie męczył kaszel.

Raz do mnie przyszła sprawdzić czy wszystko w porządku.

Po jakiejś pół godzinie znowu przyszła i przyniosła mi chleba pokrojonego na kawałki. Powiedziała żebym sobie żuła to mnie tak nie będzie męczyć.

Trochę mi przeszło.

Nie mineło 10 mniut znowu przyszła. -.- Sprawdzić czy wszystko w porządku...

Potem mi opowiadała jak to wyglądało z jej perspektywy:

Kaszle i kaszle... Pójdę zobacze czy czegoś nie potrzebuje...

*idzie, wraca*

No ciągle kaszle... Dam jej chleba może jej trochę przejdzie...

*idzie do kuchni, do mnie, wraca*

No przestała trochę... ... A co jak się udławi?

*słucha*

No nic nie słychać... Pójdę zobaczyć

*idzie, wraca*

A co ja robiłam?

Zdążyłam się dwa razy poryczeć, wysmarkać paczkę chusteczek i dojść do wniosku że moje życie jest beznadziejne.

potem pół nocy leżałam gapiąc sie w sufit i żując ten chleb

plus oczywiście cały czas kaszlałam