Każdy człowiek jest sam odpowiedzialny za to, jak się czuje.

Jeśli robię coś dla drugiej osoby, to dlatego, że chcę to zrobić, a nie dlatego, że jestem jej to winny.

Jestem odpowiedzialny tylko za własne zachowania i własne decyzje.

Sam decyduję o tym, czy coś zrobię czy nie.

Mam prawo zmienić zdanie.

Ważna jest chwila obecna i to, co dzieje się teraz, przeszłość już minęła.

Sam mam prawo decydować o tym, co jest dla mnie dobre, a co nie.

Mogę docenić intencję stojącą za czyimś zachowaniem, jednocześnie nie akceptując tego zachowania.

Mam prawo wyrazić swoje zdanie bez pośpiechu i nacisku ze strony rozmówcy.

Jestem człowiekiem, więc mam prawo popełniać błędy i się na nich uczyć.

Twoje emocje nie kontrolują mojego zachowania, motywacji i emocji. To ja decyduję, jak się zachowam i będę się czuć.

Inni ludzie mogą czuć się źle, denerwować się lub smucić, jeśli tak zdecydują. Nie jest moim obowiązkiem powstrzymywanie ich od tego.

Ludzie mają prawo mnie nie lubić.

Mam prawo nie zaspokajać oczekiwań innych osób, jeśli nie chcę tego zrobić.